| تبليغات | X |
|
عاشقا نه ها
|
||
|
من رام توام ، رام توام ، رام توام |
هوالمعشوق
لحظه ی دیدار نزدیک است
باز من دیوانه ام٬ مستم
باز می لرزد دلم٬ دستم
باز گویی در جهان دیگری هستم
های
نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ !
های
نپریشی صفای زلفکم را دست
و آبرویم را نریزی ٬ دل
ای نخورده مست
لحظه ی دیدار نزدیک است
دوباره دست به قلم مي برم شايد اين دست به قلم بردنهاي تكراري
ايست كه تاب رفتن را از من مي گيرد و قرار ماندن را ، توان دل
بريدن ندارم چرا كه به سادگي دل ندادم دليل ماندنم را نمي دانم!
تو عاشق شدي اما من ؟؟ نمي دانم هيچ چيز نمي دانم حتي دليل
دل سپردنم را ٬ نمي دانم چرا تمام و جودم را تمام احساسم
را تمام قلبم را تمام هستي ام را نثارت مي كنم . من هيچ
نمي دانم !
تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي
من به اندازه ي خود خواهي تو غمگينم
نمي دانم دلم گمشده است يا آنكس كه دل به او سپردم ؟!
نمي دانم عشقم را گم كرده ام يا معشوقم را ؟!
نمي دانم عاشقم يا معشوق ؟!
نمي دانم بيجا دل دادم يا گرفتم ؟!
نمي دانم دلم را مي شكند يا من مي شكنم؟!
نمي دانم لايق نيستم يا لايقم نيست ؟!
نمي دانم او قدر نمي داند و نا سپاس است يا من
قدر ناشناس نا سپاسم .
نمي دانم خدا اين را خواسته و قسمت ما كرده يا خود خواسته ايم
و سر نوشت خود را اينگونه رقم زده ايم ؟
نمي دانم چرا وقتي دل بستن دشوار است دل كندن محال مي
نمايد و ناشدني است !؟
نمي دانم تو چگونه آسان دل بستي و چطور مي تواني سهل تر از
آن دل بركني !؟
نمي دانم خدا مرا دل داد تا بتو ببندم يا تو را داد تا دلم را از بن بر
كَني !؟
نميدانم خدا مرا چشم داد تا بر راهت گذارمش يا راه داد تا
چشمانم .... من هيچ نمي دانم !!
حتي نمي دانم كيستم ؟ كجايم ؟ چرا هستم ؟ و چگونه بايد باشم ؟
و ... دردناكتر و شگفت آورتر اينكه چرا و چگونه اينهمه تاب آورده ام
به كدامين اميد انگيزه ...چشم در راهت مانده ام . نمي دانم چرابا
اينكه كه مي بينم ٬ميدانم و با تمام وجودم حس ميكنم كه رفتني
هستي . آري خواهي رفت مي دانم مي روي ويقين دارم كه روزي
بايد در سوگت بنشينم ٬ باز هستم . .. نازنينم با تمام وجود بدرقه ات
خواهم كرد و همچنان چشم در راهت خواهم بود شايد كه باز
گردي ... شايد كه باز گردي !!
تو به اندازه ي عشقت آزارم مي دهي
من به اندازه ي دوستیمان تحمل مي كنم
تو به وسعت عشقت مرا نمي بيني
من به پهناي دلم مي بينمت .
كاش مي شد دل بريد كاش مي شد رفت كاش مي
توانستم رهايت كنم كاش رها مي شدم كاش بال پروازم بود ی
كاش پر پروازم نشكسته بود .
كاش بودي كاش مي ماندي كاش نمي آمدي كاش نمي آمدم كاش
نبودي كاش نبودم ...واي كاش بيايي !! اي بهانه ي بودنم اي
فرشته ي نجاتم اي تمامي من ! كاش بيايي تا بياموزمت
عاشقي را ... تورا
من چشم در راهم ... تو را من چشم در راهم .
در دل ندهم ره پس از اين مهر بتان را
مهر لب او بر در اين خانه نهاديم .
گفتمش: دل مي خري؟!
پرسيد چند؟!
گفتمش: دل مال تو، تنها بخند.
خنده کرد و دل ز دستانم ربود
تا به خود باز آمدم او رفته بود
دل ز دستش روي خاک افتاده بود
جاي پايش روي دل جا مانده بود
نه غم را باید از خود راند
بیا تا ما شریک شادی و اندوه هم باشیم...
چقدر این زندگی زیباست
که من بعد از چه طولانی زمانی ،
يافتم عشق و تو را با هم.
تو را من دوست میدارم»
- اگرچه خوب میدانی
وگرچه در غزلهایم
به تأکید فراوان گفته ام این را –
تو را من دوست میدارم»
و بی تو زندگانی ....
بگذریم از این سخن ...
بیجاست !
برای با تو بودن این شروع بی نظیری بود،
اگر بهارمی دانست،
برایم غنچه سرخ گلي را میشکوفانید
که با آن خیر مقدم گویمت
اما نمیدانست
گمان می کرد ، روز آخر دیدار ما آن روز بهاری است- و شاید من خودم هم اين چنین بودم ! –پذيرایت شدم ، با بوسه و لبخندتنت چون ديدگانت سردو احساس گریزی بی امان در چشم تو پيدا.غروری سهمگین و وحشت آور بود،که از چشم تو می باریدو من با خويشتن گفتم:« چگونه این غرورشرمگینرا بوسه بایدداد؟! » که سیمای غرورم سهمگین ترازغرورت بود -« تو را من دوست می دارم ! »تمام داستان اين بود.« تو را من دوست می دارم»توهم … آیا … مرا … »
اما …
سؤالم چشم در راه جوابت ماند
و تنها پاسخ محسوس تو آندم سكوتت بود ؛سكوتی سخت وحشت زا،که من خودرا در آن بازیچه دست تو می دیدمولی جرأت به خود دادمو با این جمله دیوار غرورم را شكستم من.
و یکبار دگر – آرامتر اما -زمام سرنوشتم را به دست جمله ای دادمو با شرم از غرور خويشتن گفتم:« تو را من دوست می دارم»،تو هم ... آيا ... ؟!»
ولی اینبارتنت با حالتی مبهم، به جای توسخن میگفتو استنباط من از گردش خون در رگت این بود:« تو را من دوست می دارم! »به دستت دست لرزانم گره میخوردخدا ٬خندان ٬به بندسرنوشتم،سرنوشتت را گره میزدو او سرهای ما را سوی هم می بردو لبهای ترک دار مرا در حوض لبهای تو می انداختصدای عقل میگفت: « ايندو را از هم جدا سازید ! »صدای تن ولی می گفت: « لبها را به هم دوزید »و بعد از آن هم آغوشی خدا ما را اسير خواب شیرین جوانی کرد! و من سهم بزرگی از تو را در سینه میدادم - نفسهایت -همان سهمی که بی او زندگی هیچ است- و دیگر سرنوشت روح نا معلوم!که از دنیای بعد از مرگ ما چیزی نمی دانیم -همان سهمی که بی او ...عشق آيا سرد می گردد ؟!!– و من انديشه کردم….عشق بی او گرمتر از هر زمانی بود –و من … آری …نفسهای تو را در سینه میدادمو این سهم بزرگی بودولی با آن اميدی که مرا با تو نگه میداشتنفسهای تو جزء کوچکی بود از تمام توو خوابی بودو من باور نمیکردمبدین حد خوب و شیرین باشد این رؤیا!و آیا … هیچ … رؤیا بود؟!!و یا عین حقيقت بود و من رؤياش می دیدم؟!
به هر تقدیر شیرین بودبه هرصورت گوارا بودشرابی که من از لبهای تو چیدمتمام خوشه هایش راو با انگشتهایم خوب افشردمتمام دانه هایش راو در چشم تو نوشیدمتمام جرعه هایش راو در آغوش معصوم تو سر کردم تمام نشئه هایش راو زيبا بود ؛و بی اندازه زيبا بودخواب روح ِ بيدارمو احساس جدیدی بود این در خواب بیداری!و این آغاز خوب داستان شادمانی بودو این سرفصل شیرین جوانی بودچه فصل بی نظیری بودنفسها اظطراب انگيزبدنها سرد و شهوتناک هوای بوسه ها شرجیزمین بوسه ها سوزانو ما – از يكدگر سرشار –چه بی پرواجواب بوسه رابابوسه می دادیم!که لذت ترس را می کشتو بوسه سا تو بر صدها جهنّم باز می ارزیدو وقتی رنگ زيبای گناهان را به تن دادیمچه دلمرده است رنگ عصمت دلها
زمان کم بود و ذره ذره دست آوردنت دشوارتو را من ناگهان باید درون خویش می دیدمو هرگز هم نفهمیدمکدامین ورد باعث شدتو را در صبح آن روز طلایی رنگ پاییزیبرای خویش بردارم؟!کدامین نیمه شب دست دعایم را خدا پراستجابت بر زمین آورد؟!کدامین روز ایمان نگاهم بر تو کامل شد؟!ولی امروز میدانمکه من تا آخرین مقدار ممکن با تو می باشمکه من تا یکقدم بعد از خدا هم باتو می باشمو تو تا آخرین مقدار ممکن با منی امروزو تو تا یکقدم بعد از خدا هم با منی هر روز و لبریز از تو بودم وقتی از خود باز پرسیدم:« تو را من دوست میدارم ؟! »و در پاسخ به این تردیدو در حالی که لبها بی صدا بودندتنم با حالتی واضحتر از هر جمله پاسخ داد:« آری ... دوستت می دارم! »
و من جنبش شهوانی خون در رگم ، آنروزپیام بوسه ها را درک میکردمو آیا « دوست میدارم »همین احساس را در خویش میگنجاند؟!- یقیناً پاسخش منفی استکه سهم کوچکی از حس من نسبت به تو در « دوست دارم » بودو « خواهم داشت » شاید بیشتر ... شاید ! » که تا امروزکلامی نیست کز تندیس این حس پرده برداردو شاید... « بی تو نتوان بود » ... شاید ... بهترین باشد. – و اینک در فرود شعر « دلتنگم برایت » جمله ای زیباستهنوز از گرمی آغوش تو سرشار سرشارموگرچه بوی تو روی تنم مانده استو گرچه در سکوت کوچه میبینم تو را ، آرام در رفتن
دلم اما برای دیدنت تنگ است...و بعد از تو سکوت خانه سنگین استو پیش از تو،سکوت خانه سنگین بود!کدامین شعر من گویاترین شعر استبرای بی صدا بودن ؟!کدامین شعر من وقتی سکوت و انزوایم را بیاغازمتو را آرام خواهد کرد؟!و آیا هیچ شعری می تواند جای خالی مرا ...هرگز!!و بی تو بودن اینک نیک دشوار استو گاهی از خودم پرسیده ام: « آیاتو را هم مرگ خواهد برد؟!و بعد از تو مرا دست که خواهد داد؟! »و اما خوب می دانمکه بی پاسخ ترین پرسشو بی پرسش ترین پاسخبرای آدمی مرگ است!!! و روزی می رسد آن لحظه آخر- یکی از ما دو خواهد مرد! –و ما بی هم ... چگونه می شود ...هرگز!و اینگونهبه جبر عشقمن بر آخرت مؤمن ترین گشتمو رستاخیز بعد از مرگ روز دیگری در هستی عشق استو این فرصت که بعد از مرگشاید ما دوباره پیش هم باشیمبه آن ایمان و این اقرار می ارزیدو با این دید ، محشر ، روز زیباییستو با این وعده دوزخ ، بهترین مأواستو تصنیف بلند عشق تو امروزدر اوج خویش می رقصیدو من – تصنیف ساز عشق تو – امروزتو را در اوج ِ تو دیدمو پرسیدم که: « شادی چیست غیر از اینکه تصنیف بلند عشق را در اوج خو بینی؟! » و از اعماق قلبم شادمان بودمو قانون بزرگ زندگی را خوب فهمیدم :نه با اندوه باید ماندنه غم را باید ازخود راند!!و با تو زندگی زیباست
|