|
عاشقا نه ها
|
||
|
من رام توام ، رام توام ، رام توام |
وقت آن شد كه به زنجير تو ديوانه شوم
ای دو چشمت ، جاده های بی عبور
بی نگاهت لحظه ها یم ، سوت و کور
حسّ بودن ،در دو چشمت مانده است
چشم من ،این را ز چشمت، خوانده است
بعد تو تنها امیدم ، خستگی ست
حالت چشم تو و ،دلبستگی ست
ای غز لهایم به پایت ، ریخته
با غم و درد دلم ،آمیخته
در دو چشمم ،میل زیبا یی مکن
جان من ، قصد فریبا یی مکن
سالها ،دور از نگاهم زیستی
هرچه می گردم ،تو در من نیستی
مانده ام تنها ،غریب و بی پناه
انتظار عابری دارم ،ز راه
شاهد تنهایی خود نیستم
یک نفر از من بپرسد ،کیستم ؟ ....
دلم اگر رخوت زمستان را پشت سر گذاشت...اگر جان سالم بدر برد و
انقدر خرد نشد که توانستم تکه هایش را جمع کنم و پیوند دهم ...اگر
دوباره احساسم یاریم کردو بعدا از اینهمه بی مهری نخشکیده بود....
اگر اشکهایم امانم دادند اگر دوباره تو را دیدم...و اگر هنوز گوشهای
شنوایی داشتی..و اگر دلت با من بود٬ اگر...آنگاه چشم در چشم دلت
خواهم دوخت...و خواهم گفت شرح پریشانیم را...وشاید به تو آموختم
رسم عاشقی را ....شاید اینبار ... چه می گویم؟؟؟ خود نیز در حیرتم
که چنین دردمندانه کدامین دل را به سوگ نشسته ام!!! آیا تو خواهی
آمد؟؟؟؟؟
نازنینم
طلوع کن. غروبت را دوست ندارم
بخند گریه ات را بر نمی تابم .
خوش باش نا خوشیت آزارم
می دهد . بمان رفتنت را تاب ندارم .
این دنیا با تمام جاذبه ها و کششها و خوشی هایش برای تو .
خوش باش بخرام . همان
خوشی هایی که انقدر تو را مجذوب و مشغول خود کرده که دیگر
نه گوشی برای شنیدن داری و نه چشمی که ببینی !!!
مرا با سوز جان بگذار و بگذر
اسیر و ناتوان بگذار و بگذر
چو شمعی سوختم از آتش عشق
مرا آتش به جان بگذار و بگذر
دلی چون لاله بی داغ غمت نیست
بر این دل هم نشان بگذار و بگذر
دو چشمی را که مفتون رخت بود
کنون گوهر فشان بگذار و بگذر
در افتادم به گرداب غم عشق
مرا در این میان بگذار و بگذر
مرا با یک جهان اندوه جان سوز
تو ای نامهربان بگذار و بگذر
پا نوشت : کلامی هم به زبان عامیانه بنویسم.میدونید الان چه حسی دارم عمیقا احساس می کنم اصلاحوصله ی زندگی کردن ندارم تا بحال این حس رو به این شکل تجربه نکردم اصلا حوصله ندارم راه برم حوصله ندارم غذا بخورم حوصله ندارم مطالعه ... باور کنید اصلا حوصله ی زندگی کردن ندارم آرزو می کنم کاش یه لحظه یه انفجاری ....یه واقعه ای نمی دونم چی و چجور ؟ اتفاق می افتاد و من محو نابود هیچ میشدم نه اینکه می مردم اصلا مو جودیتم رو از دست می دادم اصلا نیست و نابود می شدم .
ای عاشقان ای عاشقان پیمانه ها پر خون کنید
و ز خون دل چون لاله ها رخساره ها گلگون کنید
آمد یکی آتش سوار بیرون جهید از این حصار
تا بر دمد خورشید نو ٬ شب را ز خود بیرون کنید
آن يوسفِ چون ماه را از چاهِ غم بيرون كشيد
در كلبهي احزان چرا اين نالهي محزون كنيد
از چشم ما آيينهاي در پيش آن مه رو نهيد
آن فتنهي فتانه را بر خويشتن مفتون كنيد
دیوانه چون طغیان کند زنجیر زندان بشکند
از زلف لیلی حلقه ای در گردن مجنون کنی
دیدم به خواب نیمه شب خورشید و مه را لب به لب
تعبیر این خواب عجب ای صبح خیزان چون کنید
نوري براي دوستان، دودي به چشم دشمنان
من دل بر آتش مينهم، اين هيمه را افزون كنيد
زين تخت و تاج سرنگون تا كي رود سيلاب خون؟
اين تخت را ويران كنيد، اين تاج را وارون كنيد
چندین که از خم در صبوح خون دل ما می رود
ای شاهدان بزم کین پیمانه ها پر خون کنید
"سایه"
نگارا این ایام از آن روزهایی است
که سخت دلتنگت شده ام...
سخت آرزومندت شده ام ...
سخت در جستجویت هستم ...
دلم در قفس تاب ماندن
ندارد .و بیقرار توست تو را از
من می خواهد...این روزها بسختی
دچار بحران هویت شده ام و مدام
از خود می پرسم ؟
از کجا آمده ام آمدنم بحر چه بود ؟؟؟
بکجا می ورم آخر ننمایی وطنم ؟
محبوبم ! خیلی دوست
داشتم این روزهادر کنارم باشی
تا شاید بقول خودت بخشی از این
خلاء را پر کنی...هیچ می دانی ؟
چند روز قبل به پایان این زندگی
فکر می کردم!!! ...می فهمی که
چه می گویم ؟ .....آه نمی دانم
چه می گویم... هر چه می گویم
هر چه می نویسم ..
.جز در وصف تو نیست ...دوست من!به
وسعت تمامی زندگیم مشق عشق
خواهم کرد و هر شامگاه در دفتر
خاطراتم از تو خواهم نوشت فقط از
تو ...تویی که تصویری مبهم از
چهره ی مهر بان و نگاههای
عاشقانه ات در خاطر خیالم نقش بسته ...
یادش بخیر آن روزهای
کوتاه ....هر بار با خود می گویم ..
فردا خواهی آمد ....
بارها از تو گفتم و نوشتم ساعتها درخیالم
با تو زندگی کردم و برایت شیرین ترین ترانه
های عاشقانه را سرودم ... محبوبم !
سینه ام تنگ توست
٬ذهنم مشغول عبورت وتمامی
وجودم ملتمس حضورت میباشد...
عمرم به سرعت سپری
می شود بی آنکه ببینمت ....نازنینم !
قلبم لبریز از عشق توست و نگاهم بر
جاده تا بیایی ... آیا میایی ؟
آیا در آغوشت خواهم
گرفت . آیا با گوشه ی چشمی
زخمهای این انتظار کشنده را
التیام خواهی بخشید؟ ...
آیا می شود ؟این واپسین
رو زهای حیات رادرکنارتو و با تو
بگذرانم ....نازنینم!!
مگر چه می شود یکبار بی پرده ی
باران به تماشایت بنشینم؟ ها ؟
چه می شود؟
ياد داری كه ز من خنده كنان پرسيدی
چه ره آورد سفر دارم از این راه دراز؟
چهره ام را بنگر تا به تو پاسخ گويد
اشک شوقی که فرو خفته به چشمان نیاز
چه ره آورد سفر دارم٬ ای مايه عمر ؟
سینه ای سو خته در حسرت یک عشق محال
نگهی گمشده در پرده رؤيایی دور
پیکری ملتهب از خواهش سوزان وصال
چه ره آورد سفر دارم ... ای مايه عمر ؟
دیدگانم همه از شوق درون پر آشوب
لب گرمی كه بر آن خفته به امید و نياز
بوسه ای داغتر از بوسه ی خورشید جنوب
ای بسا در پی آن هديه كه زيبنده تست
دردل کوچه و بازار شدم سر گردان
عاقبت رفتم و گفتم كه ترا هديه كنم
پیکری راکه در آن شعله کشید شوق وصال
چو در آیینه نگه کردم دیدم افسوس
جلوه ی روی مرا هجر توکاهش بخشید
دست بر دامن خورشید زدم تا بر من
عطش روشنی سوزش تابش بخشید
حالیا ... این منم این آتش جا نسوز منم
ای امید دل دیوانه ی اندوه نواز
با زوان را بگشا تا که عیانت سازم
چه ره آورد سفر دارم از این راه دراز
|