انقدر خوب و عزیزی که بهنگام وداع

حیفم آید که تو را دست خدا بسپارم

اگربیایی ! به نمازت خواهم نشست ...سجده ات

خواهم کرد...برقامتت رکوع خواهم کرد...و در فنوتم

چشمانت را خواهم سرود...چندان که خدایان رشک برند

بر این بندگی ...پریشان کن سر زلف سیاهت شانه اش

با من ...سیه زنجیر گیسو بازکن ، دیوانه اش با من ...که

می گوید که مِی نتوان زدن بی جام و پیمانه ؟

شراب از لعل گلگونت بده پیمانه اش با من ... ز سوز

 

عشق لیلی در جهان مجنون شد افسانه ...تو مجنونم بکن از

 

عشق خود ، دیوانه اش با من...بگفتم صید کردی مرغ دل ،

 

نیکو نگه دارش...سر زلفش نشانم داد و گفتا لانه اش با

 

من ... ز ترک مِی اگر رنجید از من پیر میخانه ...نمودم توبه ،

 

زین پس رونق میخانه اش با من

 

 

 

 

آی تو که فريب من و چشمان منی
تو که گندم تو که حوا تو که شيطان منی

تو که ويران من بی خبر از خود شده ای
تو که ديوانه ی ديوانه تر از خود شده ای

در نگاه تو که پيوند زد اندوه مرا
چه کسی گل شد و لبخند زد اندوه مرا
 

خنده زد کوچه به دنبال تبسم افتاد
باز دنبال جگر گوشه ی مردم افتاد

آخرش هم دل ديوانه نفهميد چه شد
 يک شبه ديوانه چشمان که شد

تا غزل هست دل غمزده ات مال من است
من به دنبال تو چشم تو به دنبال من است ...

 

 

هنوز هم اندیشه ام پر از حضور توست و

خیالم پر از تصویر تو ...هوای دلم طوفانیست...طوفانی

 بس سهمگین که مرا چون برگ کاهی به هر سو که

می خواهد می کشاند و بر درو دیوار ویرانه های

حسرت و بی تابی می کوباند...گاهی از خود می پرسم

چرا همه جا تو هستی ؟ چرا همیشه بامنی ؟

چرا نامت همیشه بر لبانم جاری است...نمی دانم دلم

میخواهد ببینمت یا نه ...دلم میخواهد هم کلامت

شوم یا نه .....اصلا دوستت دارم یا نه...فقط می دانم

 که این دل دیوانه هنوز اسیر توست...به تو

اندیشیدن و تورا

در خیالم دیدن دیگر برایم عادت شده ....دیگر

تو مهمان همیشگی شبهای تنهایی و بیقراریم شده ای...

وه چه لذت بخش است آرمیدن در آغوش گرم و مهربان تو ...

و چه خواستنی است نوازش سر انگشتان سحر آمیزت...

نازنینم ! من به شدت درگیر حضور

تصویر تو... نگاه مهر بان تو ...کلام زیبای تو ٬

در خیالم هستم ...اصلا می دانی چیست دلم میخواهد

بر گردیم اول

جاده ...اول راه ...انجایی که تو نگاهت ...تفکرت ...

کلامت ...خدایی بود ...پاک پاک...یادش بخیر...راستی

همیشه اینطور است که خیلی زود دیر می شود...

 

دیــدن روی تو بر دادن جـــــــــــــان می ارزد  ۩  لحظه ای پیش تو بودن بــه جهـان می ارزد

 قامت راستم ار تیـــــــــــــــر نگاهت خم کرد  ۩  نبود غم کــــــه به این پشت کمـان می ارزد

گـر چه سـرمایه مرا جان بود اندر ره عشـق  ۩   تــو لبت را بگشــــــــــــــا ، دادن آن می ارزد

چه غمی هست اگـــر یکسره در این سـودا  ۩   دل کند تا ابدالدهــــــــــــــــر زیـان ، می ارزد

گر کنــــــــــــــد محتسبم کور به جـرم نگهی  ۩  به هـمان چشـــــم پر از راز نـهان ، می ارزد