یکدم مرا با من گذار ، هذا جنون العاشقین

 

خواب دیدم كه شبی رهگذری می آید.... شب

دلتنگ مرا سر زده می آراید.... می رسد تا كه پس

از این همه دلتنگی ها ....گره ازبغض غزل های ترم

بگشاید.... این همه شور كه در ذهن غزل های من

 است .... بوی یاسی ست كه از هرم تنش

می آید ....غزلم نذر نگاهت مددی كن؛ چندیست .... مرگ

 دارد تن خود را به تنم می ساید ....

عاشق نمى شوى كه ببينى چه مى كشم  

آه ...چقدر می خواهمت ... با تمام وجودم در

جستجویت هستم... افسوس که همه ی لحظه های

 با تو بودن و به تو اندیشیدن را باید در گورستان خاطراتم

زیر خروارها درد و رنج بی تو بودن مدفون کنم... تمامی

 رنگهای رنگین کمان احساسم با گذشتن از تو بی رنگ

و بی رنگ تر میشوند ...چقدر به تو اندیشیده ام ... چقدر

تو را در خیالم به زیباترین شکل نقش زده ام ....راستی

من چه میخواهم ؟ آیا فقط تو را ؟....آیا مشکل داشتن

توست ؟...آی ی ی ی کجایی ؟ خدای همیشه و

همه جا و همه کس... لختی مرا تنها بگذار با آن

چشمان سحر آمیز ت ...لختی شمع وجودت را به من

واگذار تا ببینی پروانگی کدام است...و سوختن پرهای 

پروانه چه رنگی است ....تا بیاموزمت سوختن و خاکستر

شدن را .... .... لختی بیا تا ببینی عاشقانه زیستن

را ...عاشقانه مردن را ... وه ! چه سر مستم .....وه !

چقدر می خواهمت..... میشنوی صدای فریادم

را .....می بینی نیازم را .....بوی سوختنم را می شنوی ؟؟؟

 

 عاشق نمى شوى كه ببينى چه مى كشم 

دیروز به یاد تو آن عشق دل انگیز...بر پیکر خود پیرهن سبز نمودم...

در آینه بر صورت خود خیره شدم باز...بند از سر گیسویم آهسته گشودم...

عطر آوردم بر سر سینه فشاندم...چشمانم را ناز کنان سرمه کشاندم...

افشان کردم زلف را بر سر شانه...در کنج لبم خالی آهسته نشاندم...

گفتم به خود آنگاه صدافسوس که او نیست...تا مات شود زین همه افسونگری ناز...

چون پیرهن سبز ببیند به تن من...با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز...

اونیست که در مردمک چشم سیاهم...تا خیره شود عکس رخ خویش ببیند...

این گیسوی افشان به چه کار آیدم...امشب کو پنجه ی او تا که در آن خانه

گزیند...اونیست که بوید چو در آغوش من افتد ...دیوانه صفت عطر دلآویز تنم را...

ای آینه مردم من از این حسرت و اندوه...اونیست که بر سینه فشارد بدنم را...

من خیره به آیینه و او گوش به من داشت ...گفتم که چه سان حل کنی این مشکل

ما را...بشکست و فغان کرد که از شرح غم خویش...ای زن چه بگویم که شکستی

دل مارا...

 عاشق نمى شوى كه ببينى چه مى كشم

پاورقی: دنیای عجیبیه و ما انسانها عجیبت تر از

این دنیا.....راستی آخرش چی میشه ؟ 

 بی خیال هرچه بادا باد...

هفت شهر عشق را عطار گشت

او هنوز اندر خم یک کوچه است

وآن یکی اندر خمش گم گشته است

وآن دگر هم عاشق است و خودپرست

من در این حیرت سرا وا مانده ام

عاشق هستم ؟ واله هستم ؟ یا که مست ؟