عاشقا نه ها

hamideh-ta — Thu, 04 Dec 2008 20:00:59 GMT

آنکه به ديوانگي در غمش افسانه ام

آه که غافل گذشت از دل ديوانه ام

بی تو دنیا بر سرم آوار شد بین ما هر پنجره دیوار شد

درد ما در بودن ما ریشه داشت رفتن و مردن علاج کار شد

آنکه اول نوش دارو می نمود بر لب ما زهر نیش مار شد

عیب از ما بود از یاران نبود تا که یاری یار شد بیزار شد

عاقبت با حیله سوداگران عشق هم کالای هر بازار شد

آب یکجا مانده ام دریا کجاست؟ مردم از بس زندگی تکرار

مو به مو بسته ي آن زلف گره گير شدم

آخر از فيض جنون قابل زنجير شد م !

آرام جانم!

میخواهم دیروز مهربان را در دستان نوازش گر تو بو بکشم ...

هماره درتمامی زوایای ذهنم مشتاقانه می کاومت..

تا بدانم کجا تو را اغاز کرده و خود را گم کرده ام ...و تو

چگونه اینطور اسوده خاطر بر قنوت دستهایم قنوده ای و

سر بر نمی داری...من چتر آورده ام به بهانه ی بارش چشمانم...

هر چند امده بودم تا در چشمانت دریا را ببینم ...

تا در چشمان دریایی ات غرق شوم... نازنینم صدایم کن

صدای تو خوبست ! به خوبی صدای چکیدن یک قطره

باران از آسمان آبی به دریای بی انتها....

به خوبی صدای لرزشهای دلهامان در هر دیدار ...

نیستی ببینی گلوبند بغض نشکسته ام را که چون طناب

دار هر لحظه تنگ و تنگ تر میشود و دارد خفه ام می کند....

چگونه می توانم چشم ببندم بر خشکسالی نابهنگامی که بر

سراب چشمانم می ریزد .... اگر بودی می شنیدی که

کسی دارد ترا در درونم بی مهابا زجه می زند و روی

زخمه هایی که تو بر دلم گذاشتی پای می کوبد ...

تو می گویی

من چه کنم ؟ که در باور زمین نمی گنجم و حجم آسمان را

کم آورده ام ...رفتم نیامدی کاش می امدی تا شاید بتوانم

در میان دستان مهربانت کمی بیاسایم ...بگو کی میایی

تا چله نشینی ریاضتهای بی تو بودن را ٬ در جامی از

شور و شوق زندگی سر بکشم...

چرا نمیایی ؟ کجایی بی من بی خودت بی ما ؟ چه کرده ای ؟

با دل من که حالا در نبودنت نیز هیچ روزی بی تو طلوع نمی کند

و تمامی روزهای من تکرار طلوعیست سرخ از مشرق دستانم تا

غروب غمیگین چشمان دریایی ات ...نمی دانی دلم چقدر آرزو

دارد که غرق شود در آبی چشمان محسور کننده ات ... در نگاههای

مهربان و مشتاقت ... من آن چشمان دریایت را کم دارم و

بقیمت جان خریدارم ....هر چند می دانم که حتی قانون

احتمالات نیز نه تورا به من خواهد رساند و نه مرا به تو ....

می دانم این ویرانه را آبادی نخواهد بود ...چرا که نه تو همانی

که بودی و نه من همان که می خواستم باشم .... دریغ ٬ هر

چقدر هم که بخواهم به کمک پیرزن فالگیر همسایه تو را در

میان خطوط دستانم به دام بیاندازم ... یا شاید در دام تو

بیافتم بی فایده است ... بی فایده !!

گر همه صورتگران صورت زیبا کشند .صورت زیبای تو از همه زیبا تر است

هیچ ، تنها و غریبی

طاقت غربت چشماتو نداره

هر چی دریا رو زمینه

قد چشمات نمی تونه ابر بارونی بیاره

وقتی دلگیری و تنها غربت تمام دنیا

از دریچه ی قشنگه چشم روشنت می باره

نمی تونم غریبه باشم توی آیینه ی چشمات

تو بذار که من بسوزم مثل شمعی توی شبهات

توی این غروب دلگیر جدایی

توی غربتی که همرنگ چشاته

همیشه غبار اندوه روی گلبرگ لباته

حرفی داری روی لبهات ، اگه آهه سینه سوزه

اگه حرفی از غریبی ، اگه گرمای تموزه

تو بگو به این شکسته ، قصه های بی کسی تو

اضطراب و نگرانی ، حرفای دلواپسی تو

نمی تونم غریبه باشم توی آیینه ی چشمات

تو بذار که من بسوزم مثل شمعی توی شبهات

پاورقی : نمی دانم ...کدام پل در کجای جهان شکسته

است ؟که هیچکس به خانه اش نمی رسد!!!

قسمت نشد ببینمت خدانگهداری کنم...فرصت نشد بمونم

و از تو نگهداری کنم...گفتم اگه ببینمت دل کندنم سخته

برام...اگه یه وقتبگی نرو رفتن پر از درده برام...

hamideh-ta — Fri, 29 Feb 2008 14:38:59 GMT

^{تیر روانه می رود سوی نشانه می رود}

^{ما چه نشسته ایم پس ؟ شه ز شکار می رسد}

کنار امن کجا ، کشتی شکسته کجا
کجا گریزم از اینجا به پای بسته کجا
ز بام و در.. همه جا سنگ فتنه می بارد
کجا به در برمت ای دل شکسته کجا
فرو گذاشت دل آن بادبان که می افراشت
خیال بحر کجا این به گل نشسته کجا
چنین که هر قدمی همرهی فروافتاد
به منزلی رسد این کاروان خسته کجا
دلا حکایت خاکستر و شراره مپرس
به بادرفته کجا و چو برق جسته کجا
خوش آن زمان که سرم در پناه بال تو بود
کجا بجویمت ای طایر خجسته کجا
چه عیش خوش ز دل پاره پاره می طلبی
نشاط نغمه کجا چنگ زه گسسته کجا
بپرس سایه ز مرغان آشیان بر باد
که می روند ازین باغ دسته دسته کجا

خورشیدم و شهاب قبولم نمی کند ...

سیمرغم و عقاب قبول نمی کند...

عریانترم ز شیشه و مطلوب سنگسار...

این شهر بی نقاب قبولم نمی کند...

ای روح بی قرار چه با طالعت گذشت؟....

عکسی شدم که قاب قبولم نمی کند...

این چندمین شب است که بیدار مانده ام ...

آن گونه ام که خواب قبولم نمی کند...

گفتم که با خیال دلی خوش کنم...

ولی با این عطش سراب قبولم نمی کند...

بی سایه ی هرز خویش حضوری ندیده ام ...

حق دارد آفتاب قبولم نمی کند...

پاورقی :

دوستان : این آخرین نوشته ی من بود٬...

چون برسی به کوی ما خامشی است خوی ما

زآنکه ز گفت و گوی ما گرد و غبار می رسد !

می میرم تا زندگی کنم انتحار می کنم

تا بمانم در قفسی که برایم ساخته اند... خود

خواسته خود را به بند میکشم تا وانمود کنم

که زنده ام و دارم از زندگی لذت می برم ...قفل

بر دهان می زنم تا خیال تو آسوده باشد ...منکه

نیامده ام برای آزار تو ...تو خود خوب می دانی

که همه کس و همه چیز و تمامی وجود

منی... ریشه ی من اصل من تمام هستیم

متصل به تو ست و بی تو هیچم ...نازنینم! تمام

نوشته هایم در این مدت تنها بیان یک حس بود یک

حس شاعرانه زیبا لطیف و پاک که هیچ

مصداق خاکی و خارجی نداشت ...اصلا

چگونه می توان اینهمه عشق و احساس

را برایش مصداقی خاکی یافت آنهم در میان

مردان مسلمان که قبل از اینکه انسان باشند

مردند و اغلب تا پایان زندگی همان مرد

می مانند و بطبع زن را نیز در زن بودنش

چهره اش چشمانش اندامش و خال

لبش خلاصه می کنند بدون اینکه انسانیت

او را ببیند تنها زن بودنش را می بینند و تمام

عشق شان خلاصه می شود در ارضای

احساسات حیوانی شان ...بارها گفته ام

و ایمان دارم به این گفته ام که مرد مسلمان

بیمار است چرا که از همان ابتدا محدود

بوده ....و تمام محدودیتهایی که در این

دین بر خانمها تحمیل شده قبل از اینکه

برای خانمها مضر باشد برای اقایان مخرب

است...بگذریم اینجا جای این سخنان

نیست که اینها اصلا با حال و هوای این وبلاگ

همخوانی ندارد ... می میرم که زندگی

کنم... میایم که تو خوش باشی...نمی مانم

تا تو بمانی...از تمام وابستگی ها

و دلبستگی هایم می گذرم تا

تاوانی باشد برای برخی غفلتها و خود

خواهی هایم...

پروانه نیستم که بسوزم به شعله ای

شمعم که پاک سوزم و جان را فدا کنم

با تمام انس و علاقه ای که به این

وبلاگ داشتم به این نتیجه رسیدم که باید

اینجا را تعطیل کنم...و بقول ان دوست خوبم در

این کافرستان را برای همیشه گل می گیرم...

انقدر خوب و عزیزی که بهنگام وداع

حیفم آید که تو را دست خدا بسپارم

^{بدرود تا همیشه}

تقدیم با عشق به همه ی شما دوستان

hamideh-ta — Sun, 10 Feb 2008 09:46:59 GMT

عمریست که با یاد تو می سوزم و خوشم

گفته بودی که بیایم چو به جـان آیی تو

من به جان آمدم اینک تو چرا می‌نایی؟

بس که سودای سر زلف تو پختم به خیال

عاقبت چون سر زلف تو شدم سودایی

^{تو در من آتشی هستی که خاموشت نخواهم کرد}

هان ای ملکوت دلدادگیم ! بیش از این در بستر خاطراتم پرسه

نزن ...این وحشی نازکدل را دمی به خود واگذار...چشمهایم این

روزها بارانی است...دلم دریا ایست که تمام وجودم را غرق یاد تو کرده ...

زندگیم پر است از رویا های تو که شبانگاه دلخوشیم اقامه بر آنها

است...این گفتن ها و نوشتنها همه و همه بیان دلسپردگی ٬

چه میگویم سر سپردگی من است...تو که نذر دلم را می

دانی...تو که آبی چشمانم را خیسی گونه هایم را بارها دیده

ای ...چشمانم را خوانده ای آنگاه که دلم هوای تو را

دارد ... دیوانگی هایم را دیده ای زمانی که سودا زده ی چشمان

مست تو می شوم...آخ چقدر دلم تنگ است برای آن نگاهای

آسمانیت ...مگر می شود تو را فراموش کرد ؟ ...مگر می شود

چشمانت را نسرایم ؟...مگر می شود آن دل عاشقت را ندید

؟...مگر می شود آن دستان گرم را پس زد ؟...مگر میشود آن

قلب تپنده ی سرشار از عشق و محبت را بر کناری نهاد ؟ تو چه

می کنی با من ؟ مگر می توان نبودنت را تاب آورد ؟... آیا می

شود بی تو رفت ؟...چگونه تو را بگذارم و بگذرم ...کاش میشد

زمان را متوقف می کردیم ...کاش میشد بهار را نگه

میداشتیم...کاش میشد بهار را نگه می داشتیم ...کاش میشد...

نازنینم دستهایت را بگشا...چشمانم اذان توست...آغوش بگشا

سینه ام درانتظار توست....دلت را بدلم بسپار٬دلم ارزانی

توست ! دستهایت را باز کن چشمهایم را به تو می بخشم...

^{تو در من آتشی هستی که خاموشت نخواهم کرد}

اگه تو رو دوست دارم خیلی زیاد منو ببخش

اگه تویی انکه فقط دلم میخواد منو ببخش

منو ببخش اگه شبا ستاره هارو میشمرم

منو ببخش اگه بهت خیلی میگم دوست دارم

منو ببخش اگه برات سبد سبد گل می چینم

منو ببخش اگه شبا فقط تو رو خواب می بینم

منو ببخش اگه واسه چشای تو خیلی کمم

تو یه فرشته ای من اگه فقط یه آدمم

منو ببخش اگه برات می میرم زنده میشم

اگه با دیونگی هام پیش تو شرمنده میشم

منو بخش اگه همش می سپارمت دست خدا

اگه پیش غریبه ها به جای تو میگم شما

منو ببخش من نمی خوام تو رو به ماه نشون بدم

نشونیت نه به شب و نه دست آسمون بدم

منو ببخش اگه میخوام تو رو فقط واسه خودم

منو ببخش اگه کمم ولی زیادی عاشقت شدم

^{تو در من آتشی هستی که خاموشت نخواهم کرد}

پاورقی :

مرا به‌ یاد نگه‌دار ، همیشه‌ در یادم‌
که‌ من‌ تمام‌ِ غزل‌ را به‌ چشم‌ِ تو دادم‌
مرا بِبَر به‌ حصارت‌ که‌ خسته‌ از خویشم‌
بِبَر که‌ با تو از این‌ بندِ کهنه‌ آزادم‌

hamideh-ta — Sun, 27 Jan 2008 01:17:59 GMT

یکدم مرا با من گذار ، هذا جنون العاشقین

خواب دیدم كه شبی رهگذری می آید.... شب

دلتنگ مرا سر زده می آراید.... می رسد تا كه پس

از این همه دلتنگی ها ....گره ازبغض غزل های ترم

بگشاید.... این همه شور كه در ذهن غزل های من

است .... بوی یاسی ست كه از هرم تنش

می آید ....غزلم نذر نگاهت مددی كن؛ چندیست .... مرگ

دارد تن خود را به تنم می ساید ....

عاشق نمى شوى كه ببينى چه مى كشم

آه ...چقدر می خواهمت ... با تمام وجودم در

جستجویت هستم... افسوس که همه ی لحظه های

با تو بودن و به تو اندیشیدن را باید در گورستان خاطراتم

زیر خروارها درد و رنج بی تو بودن مدفون کنم... تمامی

رنگهای رنگین کمان احساسم با گذشتن از تو بی رنگ

و بی رنگ تر میشوند ...چقدر به تو اندیشیده ام ... چقدر

تو را در خیالم به زیباترین شکل نقش زده ام ....راستی

من چه میخواهم ؟ آیا فقط تو را ؟....آیا مشکل داشتن

توست ؟...آی ی ی ی کجایی ؟ خدای همیشه و

همه جا و همه کس... لختی مرا تنها بگذار با آن

چشمان سحر آمیز ت ...لختی شمع وجودت را به من

واگذار تا ببینی پروانگی کدام است...و سوختن پرهای

پروانه چه رنگی است ....تا بیاموزمت سوختن و خاکستر

شدن را .... .... لختی بیا تا ببینی عاشقانه زیستن

را ...عاشقانه مردن را ... وه ! چه سر مستم .....وه !

چقدر می خواهمت..... میشنوی صدای فریادم

را .....می بینی نیازم را .....بوی سوختنم را می شنوی ؟؟؟

عاشق نمى شوى كه ببينى چه مى كشم

دیروز به یاد تو آن عشق دل انگیز...بر پیکر خود پیرهن سبز نمودم...

در آینه بر صورت خود خیره شدم باز...بند از سر گیسویم آهسته گشودم...

عطر آوردم بر سر سینه فشاندم...چشمانم را ناز کنان سرمه کشاندم...

افشان کردم زلف را بر سر شانه...در کنج لبم خالی آهسته نشاندم...

گفتم به خود آنگاه صدافسوس که او نیست...تا مات شود زین همه افسونگری ناز...

چون پیرهن سبز ببیند به تن من...با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز...

اونیست که در مردمک چشم سیاهم...تا خیره شود عکس رخ خویش ببیند...

این گیسوی افشان به چه کار آیدم...امشب کو پنجه ی او تا که در آن خانه

گزیند...اونیست که بوید چو در آغوش من افتد ...دیوانه صفت عطر دلآویز تنم را...

ای آینه مردم من از این حسرت و اندوه...اونیست که بر سینه فشارد بدنم را...

من خیره به آیینه و او گوش به من داشت ...گفتم که چه سان حل کنی این مشکل

ما را...بشکست و فغان کرد که از شرح غم خویش...ای زن چه بگویم که شکستی

دل مارا...

عاشق نمى شوى كه ببينى چه مى كشم

پاورقی: دنیای عجیبیه و ما انسانها عجیبت تر از

این دنیا.....راستی آخرش چی میشه ؟

بی خیال هرچه بادا باد...

هفت شهر عشق را عطار گشت

او هنوز اندر خم یک کوچه است

وآن یکی اندر خمش گم گشته است

وآن دگر هم عاشق است و خودپرست

من در این حیرت سرا وا مانده ام

عاشق هستم ؟ واله هستم ؟ یا که مست ؟

hamideh-ta — Sat, 12 Jan 2008 16:20:59 GMT

انقدر خوب و عزیزی که بهنگام وداع

حیفم آید که تو را دست خدا بسپارم

اگربیایی ! به نمازت خواهم نشست ...سجده ات

خواهم کرد...برقامتت رکوع خواهم کرد...و در فنوتم

چشمانت را خواهم سرود...چندان که خدایان رشک برند

بر این بندگی ...پریشان کن سر زلف سیاهت شانه اش

با من ...سیه زنجیر گیسو بازکن ، دیوانه اش با من ...که

می گوید که مِی نتوان زدن بی جام و پیمانه ؟

شراب از لعل گلگونت بده پیمانه اش با من ... ز سوز

عشق لیلی در جهان مجنون شد افسانه ...تو مجنونم بکن از

عشق خود ، دیوانه اش با من...بگفتم صید کردی مرغ دل ،

نیکو نگه دارش...سر زلفش نشانم داد و گفتا لانه اش با

من ... ز ترک مِی اگر رنجید از من پیر میخانه ...نمودم توبه ،

زین پس رونق میخانه اش با من

آی تو که فريب من و چشمان منی
تو که گندم تو که حوا تو که شيطان منی

تو که ويران من بی خبر از خود شده ای
تو که ديوانه ی ديوانه تر از خود شده ای

در نگاه تو که پيوند زد اندوه مرا
چه کسی گل شد و لبخند زد اندوه مرا

خنده زد کوچه به دنبال تبسم افتاد
باز دنبال جگر گوشه ی مردم افتاد

آخرش هم دل ديوانه نفهميد چه شد
يک شبه ديوانه چشمان که شد

تا غزل هست دل غمزده ات مال من است
من به دنبال تو چشم تو به دنبال من است ...

هنوز هم اندیشه ام پر از حضور توست و

خیالم پر از تصویر تو ...هوای دلم طوفانیست...طوفانی

بس سهمگین که مرا چون برگ کاهی به هر سو که

می خواهد می کشاند و بر درو دیوار ویرانه های

حسرت و بی تابی می کوباند...گاهی از خود می پرسم

چرا همه جا تو هستی ؟ چرا همیشه بامنی ؟

چرا نامت همیشه بر لبانم جاری است...نمی دانم دلم

میخواهد ببینمت یا نه ...دلم میخواهد هم کلامت

شوم یا نه .....اصلا دوستت دارم یا نه...فقط می دانم

که این دل دیوانه هنوز اسیر توست...به تو

اندیشیدن و تورا

در خیالم دیدن دیگر برایم عادت شده ....دیگر

تو مهمان همیشگی شبهای تنهایی و بیقراریم شده ای...

وه چه لذت بخش است آرمیدن در آغوش گرم و مهربان تو ...

و چه خواستنی است نوازش سر انگشتان سحر آمیزت...

نازنینم ! من به شدت درگیر حضور

تصویر تو... نگاه مهر بان تو ...کلام زیبای تو ٬

در خیالم هستم ...اصلا می دانی چیست دلم میخواهد

بر گردیم اول

جاده ...اول راه ...انجایی که تو نگاهت ...تفکرت ...

کلامت ...خدایی بود ...پاک پاک...یادش بخیر...راستی

همیشه اینطور است که خیلی زود دیر می شود...

دیــدن روی تو بر دادن جـــــــــــــان می ارزد ۩ لحظه ای پیش تو بودن بــه جهـان می ارزد

قامت راستم ار تیـــــــــــــــر نگاهت خم کرد ۩ نبود غم کــــــه به این پشت کمـان می ارزد

گـر چه سـرمایه مرا جان بود اندر ره عشـق ۩ تــو لبت را بگشــــــــــــــا ، دادن آن می ارزد

چه غمی هست اگـــر یکسره در این سـودا ۩ دل کند تا ابدالدهــــــــــــــــر زیـان ، می ارزد

گر کنــــــــــــــد محتسبم کور به جـرم نگهی ۩ به هـمان چشـــــم پر از راز نـهان ، می ارزد

hamideh-ta — Mon, 31 Dec 2007 01:24:59 GMT

چه بی تابانه میخواهمت ای دوریت آزمون تلخ زنده به گوری...

بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو

بیا ببین که در این غم چه نا خوشم بی تو

شب از فراق تو می نالم ای پری رخسار

چو روز گردد گویی در آتشم بی تو

دمی تو شربت وصلم نداده ای جانا

همیشه زهر فراقت همی کشم بی تو

اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا

دو پایم از دو جهان نیز درکشم بی تو

پیام دادم و گفتم بیا خوشم می‌دار

جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو

^{تو در من آتشی هستی که خاموشت نخواهم کرد}

کاش می‌توانستم وجودم را عاری از هر تعلقی بکنم، عاری از هر

بندی.....هر چیزی که تورا می آزارد و مرا....

کاش لازم نبود که تنم را با لباسهای رنگ و وارنگ بپوشانم.....

کاش هيچ بندی پاهايم را نبسته بود. کاش هيچ ديواری نبود...هیچی حجابی نبود.....

کاش هيچ منی نبود، هيچ تویی نبود، هيچ خودخواهی نبود، منیتی

نبود.....

کاش هيچ مذهبی نبود، هيچ آيينی نبود، کاش هيچکدام از اين

ايدئولوژی‌های مسخره نبودند.....

کاش هيچ مفهومی نبود، هيچ کلامی نبود، هيچ تعريف و توصيفی نبود...

کاش هیچ پایبندی نبود، هيچ پوششی نبود.....

کاش هیچ سنتی نبود ٬ قانونی نبود٬ حد و مرزی نبود٬ تعهدی نبود.....

کاش بیمی نبود٬ رسوایی نبود ٬ شرمی نبود .....

کاش هیچ تنی نبود٬ اندامی نبود ٬چشمی نبود.....

کاش هیچ قالبی نبود چهره ای نبود زیبا رویی نبود اصلا زیبایی نبود.....

کاش هیچ بندی نبود٬ بندیی نبود٬ زندانی نبود.....

اگر هيچ کدام از اينها نبودند، نازنینم !! تورا درس عاشقی می

آموختم!!!.....

اصلا کاش نبودم نبودی کاش نمی آمدم و نمی آمدی.....کاش برای

همیشه می رفتیم ٬ به اعماق زمین...به اوج آسمان... کاش توان پرواز

داشتی ...کاش می توانستی زمین و زمینیان را رها کنی .....گفته

بودی بهشت را نمی توان بر زمین آورد ... نازنینم ! با تو زمین نیز بهشت

می شود ٬ اصلا خود خود بهشت است.....و بی تو بهشت برین ٬دوزخی

بیش نیست ..... راستی چرا نیستی ؟ چرا من از تو می گریزم ؟

^تو^{در من آتشی هستی که خاموشت نخواهم کرد}

چند یاد چمن و حسرت پرواز کنم

بشکنم این قفس و بال و پری باز کنم

بس بهار آمد و پروانه و گل مست شدند

من هنوز آرزوی فرصت پرواز کنم

خار حسرت زندم زخمه به تار دل ریش

چون هوای گل و مرغان هم آواز کنم

بلبلم ، لیک چو گل عهد ببندد با زاغ

من دگر با چه دلی لب به سخن باز کنم

سرم ای ماه به دامان نوازش بکذار

تا در آغوش تو سوز غزلی ساز کنم

به نوایم برسان زان لب شیرین که چو نی

شکوه های شب هجران تو آغاز کنم

با دم عیسوی ام گر بنوازی چون نای

از دل مرده بر آرم دم و اعجاز کنم

بوسه می خواستم از آن مه و خوش می خندید

که نیازت بدهم آخر اگر ناز کنم

سایه خون شد دلم از بس که نشستم خاموش

خیز تا قصه ی آن سرو سرافراز کنم

^تو^{در من آتشی هستی که خاموشت نخواهم کرد}

پاورقی :

ما آدمها مو جودات عجیبی هستیم... حال و هوای خاصی دارم این

روزها اصلا دلم نمی خواد زمان بگذره و عجیبه این حسم روی رفتارهام

چه قدر تاثیر گذاشته حتی روی راه رفتنم روی رانندگیم روی... باور نمی

کنید موهام رو که داشتم شونه می کردم انقدر آروم این برس روی مو

هام می کشیدم که خودم هم از رفتارم خنده ام گرفت ... چقدر این دل

آدم یا بهتر بگم ضمیر ناخوداگاه آدم روی رفتارهاش اثر می گذاره پاییز

تموم شد...زمستون رسید و بهار در راه...و بعدش تابستون ...کاش می

شد زمان رو متوقف کرد یا به عقب برد...نمی دونم چی بگم ؟ تو

میفهمی ؟؟؟

ای که دور از من در یاد منی

با خبر باش که دنیای منی

شادی ات شادی من غصه ات غصه ی من

قلب من خانه ی تو خانه ی تو قبله ی من

hamideh-ta — Wed, 12 Dec 2007 10:49:59 GMT

_{باز کــــن پنجــــــره ای روبه نــــگاهم ای دوست}

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار

ببر اندوه دل و مژده ی دلدار بیار

نکته ای روح فزا از دهن دوست بگو

نامه ای خوش خبر از عالم اسرار بیار

تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام

شمه ای از نفحات نفس یار بیار

به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز

بی غباری که پد ید آرد از اغیار بیار

گردی از رهگذر دوست به کوری رقیب

بهر آسایش این دیده ی خونبار بیار

خامی و ساده دلی شیوه ی جانبازان نیست

خبری از بر آن دلبر عیار بیار

شکر آنرا که تو درعشرتی ای مرغ چمن

به اسیران قفس مژده ی گلزار بیار

کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست

عشوه ای زان لب شیرین شکر یار بیار

روز گاریست که دل چهره ی مقصود ند ید

ساقیا آن قدح آینه کردار بیار

دلق حافظ به چه ارزد به می اش رنگین کن

وانگهش مست و خراب از سر بازار بیار

شکر آنرا که تو عشرتی ای مرغ چمن

به اسیران قفس مژده ی گلزار بیار

^{وای اگر روزی فراموشم کنی}

می شکنم آرام و بی صدا و منتظرم صبورانه...

در فراغت واژه واژه دلتنگی هایم را در گوش نسیم نجوا میکنم .

و نگاه کبودم به آسمان است تا تلاءلو طلوع شکوهمند ت را

بیبینم.

وه ! چه با شکوه است لحظه ی تلاقی دو نگاه عاشق ... و چه رعد

آسا می آید و می رود لحظه ی دیدار... زمان چه بی رحمانه می

گریزد ، وقتی در کنار تو ام ...وقتی با توام ...وقتی که شانه به

شانه ی تو ٬ کوچه های دلتنگی و تنهایی ام را قدم می

زنم ...در این غربت سرد و تاریک به جای خالیت که می نگرم

چیزی در دلم می میرد و ذره ذره ذوب میشوم....

چقدر برای لبخند هایت بیقرارم و برای دستهای مهربان و

نوازشگرت دلتنگ .

نازنینم ! دستانم پناهی می خواهد و دلم سنگ صبوری اما تو

نیستی ...

کوله بار غربت این دل را می خواهم در پناه چشمان آسمانیت

بر دلت بگذارم اما تو نیستی ....

راستی کدام چشم ٬ کدامین دل تورا ربود که اینگونه غافلی از

من....عاشق تر از من دیده ای !؟

^{وای اگر روزی فراموشم کنی}

بنگر آن ماه روی باده فروش
غیرت آفتاب و غارت هوش
جام سیمین نهاده بر کف دست
زلف زرین فکنده بر سر دوش
غمزه اش راه دل زند که بیا
نرگسش جام می ٬ دهد که بنوش
غیر آن نوش لب که مستان را
جان و دل پرورده ز چشمه نوش
دیده ای آفتاب ماه به دست !
دیده ای ماه آفتاب فروش ؟

^{وای اگر روزی فراموشم کنی}

نمی دانم از بودنت در اضطراب باشم یا از نبودنت بنالم ؟

نمی دانم تورا بخوانم که بیایی یا نگران در پی گریز گاهی باشم تا

ازنگاههای سنگینت در امان بمانم ؟

از نبودنت بسوزم یا آمدنت را تحمل کنم ؟

فراغت را در سوگ بنشینم ....یا آمد نت را بیمناک باشم ؟؟؟

هیچ می گویی اسیری داشتی حالش چه شد ؟

خسته ی من نیمه جانی داشت احوالش چه شد ؟

وقتی نیستی انگار یک دنیا کم دارم یک د نیا محبت و عشق ... انگار

چیزی گم کرده ام باور کن بی قرارم نا آرامم سر گردانم و گویا در زندگی

هیچ هدفی ...چه میگویم انگار هیچ ندارم ....

وقتی هستی از بود نت در رنجم و عذاب و چون می روی نبود نت را تاب

ندارم چه میشد اگر بودی و لی

بودنی آسمانی .. چه میشد اگر بودی و لی با شمیم خوش نجابت ..

چه میشد اگر از حضورت بوی تعفن به مشام نمی رسید

ای گل آلوده گل من

ای تن آلوده ی دل پاک

دل تو قبله ی این دل

تن تو ارزونی خاک

دوست عزیز !

می خواهمت ... آرزویت را دارم .. محتاجم به تو ....ملتمس حضورت

هستم ....اما.....

اگر آن مي اي که خوردي به سحر ؛ نبود گيرا

بستان ز من شرابي که ؛ قيامت است حقا

چه تفرج و تماشا که رسد ز جام اول

دومش نعوذ بالله ؛ چه صفت کنم سوم را؟

^{وای اگر روزی فراموشم کنی}

hamideh-ta — Mon, 03 Dec 2007 05:01:59 GMT

با نگاهی به دل خسته ام آتش زد و رفت

خیال آمدنت دیشبم به سر می زد

نیامدی که ببینی دلم چه پر می زد

به خواب رفتم و نیلوفری بر آب شکفت

خیال روی تو نقشی به چشم تر می زد

شراب لعل تو می دیدم و دلم می خواست

هزار وسوسه ام چنگ در جگر می زد

زهی امید که کامی از آن دهان می جست

زهی خیال که دستی در آن کمر می زد

دریچه ای به تماشای باغ وا می شد

دلم چو مرغ گرفتار بال و پر می زد

تمام شب به خیال تو رفت و ، می دیدم

که پشت پرده ی اشکم سپیده سر می زد

^{گنه ا‌ست برگرفتن نظر از چنین جمالی}

شب هنگام دور از رویت در کنار ساحل نشسته بودم و غرق در

رویایی بی تعبیر به تو می اندیشیدم.

گویا آب و غروب و ماه...امواج... ماسه های ساحل همه و همه از تو

حرف می زدند و بی تابانه تورا می جستند .

گفتمش حالت دل در غم گیسوی تو چیست

دست بر زلف زد و گفت پریشانتر از این؟

و اما من ! هنوز بر آنم که از آن سوی امواج تو را ببینم با آن

لبخند مهربان همیشگی ات آغوش گشاده میایی و در کنارم

می نشینی ...وای چه لذت بخش است با تو قدم زدن در کنار

ساحل آبی دریا ...جایی که فقط من

باشم و تو فقط تو ... دور از چشمهای نا محرمان...چشم در

چشم هم...بگوییم ناگفته ها را

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم كه غم از دل برود چون تو بیایی

تمام آرزویم اینست که روزی در آغوشت بگیرم تنگ تنگ...

در راه رسيدن به تو گيرم كه بميرم .

اصلا به تو افتد مسيرم كه بميرم.

يا چشم بپوش از من و از خويش برانم .

يا تنگ در آغوش بگيرم كه بميرم .

می خواهم کنارم باشی ... و تو هستی !!! آری کمی آنطرفتر

می بینمت ....آن سوی امواج ....آن دور دست را می گویم...

آه نازنین! چه بگویم ؟

نگارم

محبوبم

تمامی وجودم

چه بگویم در وصف تو ...آخر نمی شود...

نمی شود که بهار از تو سبز تر باشد

گل از تو گلگون تر عشق از تو شیرین تر

نمی شود که تو باشی و من عاشق نباشم...

نمی شود که تو نباشی و من قرار بگیرم ...

نمی شود که تو بیایی و من بمانم...

نمی شود آن چشمان زیبا را ببینم و آرام بمانم...!

مگرم چشم سياه تو بياموزد كار

ور نه مستوري و مستي، همه كس نتوانند

^{گنه ا‌ست برگرفتن نظر از چنین جمالی}

پاورقی : آخ کاش میشد زمان به عقب بر می گشت

کاش یکی بود که می فهمید من چی میگم!

کاش نبودم و نبودی....

راستی کدوم درسته ؟

آیا انسان یکی از خطاهای خداست ؟

یا خدا وند یکی از خطاهای انسان ؟

این همه خود خواهی برای چیه ؟؟

عشق است و آتش و خون داغ است و درد دوري

کی می توان نگفتن کی می توان صبوری

با دوست عشق زيباست با يار بي قراري

ازدوست درد ماندن وز یار یادگاری

hamideh-ta — Mon, 19 Nov 2007 11:30:59 GMT

^{تورا نديده ام ولی نديده دوست دارمت}

_{من به دنبال تو چشم تو به دنبال من است}

واژه واژه سطر سطر ...می نگارمت تورا

صفحه صفحه فصل فصل می سرایمت تورا

رشته رشته ...بند بند می کشانیم مرا

قطره قطره ...شمع شمع می گدازیم مرا

تو را دوست دارم ... به جای او که هیچگاه

ندیدمش...تو را بخاطر دوست داشتن

دوست دارم ...تو را بخاطر تو

دوست دارم ...تورا دوست دارم برای

بودنت ...برای دیدنت بر ای نگاهت

برای آن چشمان فریبایت ... تو را دوست

دارم بخاطر دل مهربانت ...تو را

دوست دارم برای خودم ....برای خودم ... تو

را می جویم نازنینم سالهاست که در

انتظارت چشم بر راه دارم و می خواهمت

با تمامی جان.... تو همان آفتاب یقینی ...بر

من بتاب تا سرمای این

دل فسرده ام را با گرمای وجودت حیاتی دوباره بخشی....

_{من به دنبال تو چشم تو به دنبال من است}

مکن از برم جدائی مرو از کنارم امشب!

که نمی شکيبد از تو دل بيقرارم امشب!

چه زنی صلای رفتن چو نماند پای رفتن!

چه کنی هوای رفتن؟که نمیگذارم امشب!

به رخم چو برگشادی در وعده ها که دادی!

نه شکفت اگر بشادی نفسی بر آرم امشب!

گل بخت شد شکفته که شوم چو بخت خفته!

که تو داده ای نهفته بر خويش بارم امشب!

دگر آرزو نجويم پی آرزو نپويم!

همه از تو شکر گويم که توئی شکارم امشب!

دل اوحدی تو داری چو نمیدهی بياری!

نکنم بترک زاری که ز عشق زارم امشب!

_{من به دنبال تو چشم تو به دنبال من است}

کاش در جلوه امید محال عطر مرموز گیاهی بودم

چون بر انجا گذری میکردی به سرو پای تو لب میسودم

hamideh-ta — Mon, 05 Nov 2007 09:50:59 GMT

^{چه کنی هوای رفتن ؟ که نمیگذارم امشب!}

دست عشق از دامن دل دور باد!
مي‌توان آيا به دل دستور داد؟

مي‌توان آيا به دريا حكم كرد
كه دلت را يادي از ساحل مباد؟

موج را آيا توان فرمود: ايست!
باد را فرمود: بايد ايستاد؟

آنكه دستور زبان عشق را
بي‌گزاره در نهاد ما نهاد

خوب مي‌دانست تيغ تيز را
در كف مستي نمي‌بايست داد

^{چه کنی هوای رفتن ؟ که نمیگذارم امشب!}

عاشقانه هایم همیشه تو را کم دارند

هرگاه دلم بهانه ی تو را می گیرید می سرایم

تمام سرود هایم برای توست

راستش را بخواهی هم تو را هم

چشمهای فریبایت را کم آورده ام.

نازنینم چشمهایم بارانی است

در فراغ چشمان دریایی ات

چون قطره ای هستم سر گردان

در جستجوی چشمانت

می خواهم در آن زیبا چشمانت فرو روم

و غرق شوم... برای همیشه

امشب در کنار آبی دریا

در فراغ آن دیدگان سحر آمیزت

یک دنیا نیاز بودم و تمنا

دیشب ٬ چشمانت التماس نگاهم راندیدند.

دلم چقدر دلت را کم دارد امشب !

نازنینم!

در آستان دلت ایستاده ام ٬

برهنه از هر چه تعلق ...و رها در باد...دستانم

را گشوده ام به گستره ی هستی ...خورشید

من به یقین میایی...می رسی و

آرام میگیری در آغوش من...آنگاه من

جوانه می زنم ...سبز می شوم...

میرویم ...میجوشم ...می خروشم ...

و آرام میگیرم ...

^{چه کنی هوای رفتن ؟ که نمیگذارم امشب!}

پاورقی:۱- چه پاییز غریبی دارم امسال

آخرین پاییز با تو بودن

۲ـ تو میایی...میدانم می آیی

شوق است در جدایی و جور است در نظر

هم جور به که طاقت شوقت نیاوریم

^{چه کنی هوای رفتن ؟ که نمیگذارم امشب!}

شاخه با ريشه خود حس غريبي دارد
باغ امسال چه پاييز عجيبي دارد

**
غنچه شوقي به شکوفا شدنش نيست که نيست
باخبر گشته که دنيا چه فريبي دارد

**
خاک کم آب شده مثل کويري تشنه
شايد از جاي دگر,مزرعه شيبي دارد

**
سيب هر سال در اين فصل شکوفا مي شد
باغبان کرده فراموش که سيبي دارد